Pam palmwydd?

Ie, pam palmwydd?  Pam nad rhyw ddail arall a daenwyd ar lawr ac a chwifiwyd y Sul hwnnw yr aeth Iesu i mewn i Jerwsalem ar gefn asyn? 

‘Ar y diwrnod cyntaf yr ydych i gymryd blaenffrwyth gorau’r coed, canghennau palmwydd, brigau deiliog a helyg yr afon, a llawenhau o flaen yr Arglwydd eich Duw am saith diwrnod’ (Lefiticus 23:40).  Rhan o’r cyfarwyddiadau ar gyfer dathlu Gŵyl y Pebyll sydd yma, a’r ŵyl ei hun yn goffâd o’r ffordd yr oedd Duw wedi achub pobl Israel o’r Aifft, a hwythau wedi byw mewn pebyll yn yr anialwch.  Ar ddiwrnod cyntaf yr ŵyl, roedd chwifio’r palmwydd yn ffordd o ddangos eu llawenydd wrth gofio’r hyn a wnaeth Duw drostynt.

Ac wrth i Iesu farchogaeth i Jerwsalem roedd yn naturiol i bobl oedd yn gyfarwydd â gwyliau mawr y genedl ddangos eu llawenydd hwythau trwy chwifio canghennau palmwydd.  Wedi’r cwbl, byddai gwneud hynny’n  eu hatgoffa hwy eu hunain a phawb arall o’r llawenydd mawr a deimlent wrth groesawu eu Brenin i’r ddinas.  Ac mae’r ffaith eu bod yn gweiddi ‘Hosanna’ (sef ‘Achub, ’rŵan’) yn dangos eu bod hwythau’n ymwybodol o’r ffaith fod Duw am eu hachub trwy’r Iesu hwn sy’n dod i mewn i’r ddinas.  Mater arall, wrth gwrs, oedd pa fath o achub oedd dan sylw ganddynt.

 Nid yr achubiaeth wleidyddol a milwrol y meddyliai’r dorf amdani fyddai Iesu yn ei dwyn, ond achubiaeth ysbrydol rhag pechod a’i ganlyniadau.  O fewn llai nag wythnos i gynnwrf mawr Sul y Blodau byddai llawer o’r bobl hyn wedi gweiddi ‘Croeshoelier ef’, a’r Iesu wedi ei groeshoelio.  Ond neges glir y Beibl yw mai trwy’r farwolaeth honno y deliodd Iesu Grist â’n pechodau ni.  Fe gymerodd Iesu’r cyfrifoldeb am ein pechodau, a dioddef marwolaeth fel cosb am y pechodau hynny.  Ac am iddo ef wneud hynny, yr ydym ni wedi ein gwneud yn rhydd.  Nid yw Duw’n ein dal ni’n gyfrifol am ein pechodau am fod Iesu wedi derbyn y cyfrifoldeb amdanynt.  Yn lle hynny, mae Duw yn edrych arnom fel petaem heb bechu o gwbl. Mae’n delio â ni fel petaem ni’n bobl gyfiawn a pherffaith.

A thybed nad oes yna arwyddocâd pellach felly i’r palmwydd?  Mae’r coed palmwydd tal, syth a hardd yn symbol o gyfiawnder pobl Dduw i’r Salmydd: ‘Y mae’r cyfiawn yn blodeuo fel palmwydd’ (Salm 92:12).  Heb yn wybod iddi ei hun, o bosibl,  wrth chwifio’r palmwydd a gweiddi ‘Hosanna’ roedd y dyrfa’n cydnabod mai’r gŵr a ddeuai ar gefn yr asyn oedd yr un a fyddai’n cynnig cyfiawnder Duw i bawb a fyddai’n ei wir groesawu trwy ei dderbyn yn frenin ac achubydd.

Cliciwch ar ‘Gronyn’ ar ben y dudalen – rhifyn 24 Mawrth, 2013

Advertisements

Gadael Ymateb

Rhowch eich manylion isod neu cliciwch ar eicon i fewngofnodi:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Newid )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Newid )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Newid )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Newid )

Connecting to %s

%d bloggers like this: